Ferry Zandvliet

Sinds de aanslag is hij van een hoop woede af, heeft hij zijn carrière compleet over een andere boeg gegooid en is hij zelfs bevriend geraakt met de familie van een van de schutters. Zandvliet geeft over de hele wereld motivational speeches, waarin hij spreekt over het gebrek aan goede slachtofferhulp in Nederland, de enorme mediabelangstelling die hij over zich heen kreeg na de aanslag, en hoe hij de posttraumatische stressklachten heeft omgezet in een inspirerend verhaal. ‘Ik ben uit dankbaarheid gaan leven’.

Op 13 november 2015 moest Ferry Zandvliet opeens op de vlucht. Hij was aanwezig in Bataclan, waar een groep terroristen hun wapens leegschoten op bezoekers van een concert. Hij rende de straat op, moest op zoek naar hulp en werd opgevangen. Ook toen hij allang in veiligheid was, bleef er hulp beschikbaar. 

Zulke hulp heeft zijn opa nooit gehad toen hij terugkwam in Nederland, nadat hij in de tweede wereldoorlog in het jappenkamp had gezeten. Op de bodem van zijn eigen geboorteland werd hij bestempeld tot vluchteling. Ferry’s opa heeft zijn verleden nooit echt een plekje kunnen geven. 

In het Vrijheidscollege van Ferry gaat hij in op wat het betekent om op de vlucht te moeten slaan, om alles achter te laten en te zoeken naar een plek waar je veilig bent. Ferry vertelt hoe je dan op mensen moet kunnen bouwen, vertrouwen en hoe dat gegeven soms uit onverwachte hoek komt. 

Fotografie: Linelle Deunk