Lev Avitan

Lev Avitan (1996) is filosoof, theatermaker en spoken word-artiest. Ook maakte hij de film Mijn moeder wil niet meer leven (2024). In zijn werk gaan kritische zelfreflectie en maatschappelijk engagement hand in hand. Met zijn Vrijheidscollege wil hij luisteraars aan het denken zetten over manieren waarop we kunnen samenleven op zo'n manier dat we recht doen aan onze onderlinge verschillen.

De Vrijheidstips van Lev Avitan

Vrijheid is urgenter dan ooit. Stilstaan bij vrijheid en erover praten is van groot belang, zodat we die vrijheid blijven koesteren. Daarom vragen we aan alle Vrijheidssprekers om de films, boeken, documentaires en artikelen te delen die hen het meest hebben beïnvloed. Hieronder vind je die van Lev Avitan.

Film: Capernaum (2018)

In deze film volgen we de 12-jarige Zain el Hajj die in een rechtbank in Beirut zijn ouders aanklaagt voor het feit dat zij hem op de wereld hebben gezet. Een wereld die, voor hem specifiek, gevuld is met armoede, emotionele verwaarlozing en de verantwoordelijkheid voor zijn zeven sibelingen. Wat me zo raakt aan deze film is hoe helder Zain weet te verwoorden dat het onrechtvaardig is dat hem ongevraagd dit leven is toebedeeld. Hij richt de verantwoordelijkheid op zijn ouders, voor mij ligt de verantwoordelijkheid bij de rest van de wereld. Er is zo veel geld op de wereld en meer dan genoeg eten om elke mond te voeden. Dat dit niet gebeurt, is een keuze. Het is een groot onrecht van ons economisch systeem dat op onze planeet zo veel mensen nog zulke verarmde levens leiden.

Bekijk de video

Documentaire: Where Olive Trees Weep (2024)

Deze documentaire geeft ons een inkijkje in de levens van Palestijnen die leven onder Israëlische bezetting van de Jordaanoever en Gaza. We krijgen niet alleen de fysieke beperkingen te zien die gepaard gaan met structurele onderdrukking, maar ook de emotionele gevolgen ervan. De documentaire wijst erop hoe onmogelijk het bijna is te herstellen van trauma’s binnen aanhoudende situaties van onrecht. Ik hoop dat kijkers beseffen dat er naast fysieke wonden ook emotionele wonden optreden bij mensen in situaties van geweld. Wonden die veel lastiger zijn om te helen zolang zij zich nog in die onveilige situaties bevinden.

Boek: Achille Mbembe, Necropolitics (2019)

In dit academische politieke filosofieboek zet Achille Mbembe zijn concept van necropolitics uiteen. Met dit idee probeert hij te laten zien hoe moderne politiek-economische systemen afhankelijk zijn van structurele destructie, verwonding en doodmakerij. Er zijn groepen die in toenemende mate hieraan worden blootgesteld en groepen die daarvan profiteren. Het belangrijkste inzicht voor mij was dat binnen ons systeem de vrijheid van de een afhankelijk is van de onvrijheid van de ander.

Lees meer over het boek

Video: Lev Avitan en Guido F.G. Jeurissen, Mijn moeder wil niet meer leven (2024)

Het is raar om mijn eigen korte film te tippen, maar het laat wel mijn zoektocht naar persoonlijke vrijheid zien. Wie ik ben voorbij de labels en identiteiten die op mij geplakt worden in de samenleving. In deze spoken word-video toon ik waar en hoe ik de delen van mezelf vond die mij het meeste zachtheid en verbondenheid hebben gebracht. Maar daarvoor heb ik wel eerst een hoop moeten aankijken en verwerken.

Artikel: Omer Bartov, As a former IDF soldier and historian of genocide, I was deeply disturbed by my recent visit to Israel (19 juni, 2024)

Dit is een artikel van Omer Bartov, een van de meest toonaangevende onderzoekers in het veld van Holocaust- en genocidestudies. Hij is geboren in Israël, heeft daar lang gewoond en heeft op 7 oktober aangetrouwde familieleden verloren. In dit artikel spreekt hij zonder terughoudendheid uit dat wat we momenteel in Gaza zien gebeuren een genocide genoemd kan worden. Wat me het meest raakt, is dat hij – juist in zijn intieme betrokkenheid bij de situatie – alsnog kan concluderen op basis van de feiten wat voor groot onrecht er momenteel in Gaza plaatsvindt.

Lees het artikel